Chiny o których czytałam w książkach już dawno nie istnieją. Ludzie starsi o dwa, trzy pokolenia mieli jeszcze okazję zobaczyć je na własne oczy. Ja, gdziekolwiek nie pójdę, widzę tylko dekoracje.
 
Jaskrawe, nieudolne zdobienia w Pałacu Cesarskim, tandeta w prawie pachnących jeszcze farbą, odbudowanych świątyniach.  Kwartały siheyuanów odnowione i zamieszkane przez nuworyszy z Chin i Zachodu, chaos zabudowań, zniszczona dawna, szczegółowo dopracowana siatka miasta.
Pekin nie ma już allure, jest tam tylko wieczna mgła i smog. Każde większe miasto wygląda podobnie: arogancko kolorowe, atrakcyjne, szybkie, monstrualne i martwe.